غزل،غزل تو نشستی درون این دفتر

و ماجرا فقط این بود...انتظــــار از سر

نوشتمت و تو تکرار میشدی،این شد-

که سرنوشت غزلهای من شدی دیگر

نوشتمت که چطور آمدی و رفتی،من-

غریبه ای که در این شهر بی در و پیکر-

به هر که میرسد از انتظار می گوید...

ولی نمی کند انگار هیچ کس باور-

که رفته ای و به دریا رسیده ای اما

اسیر رخوت مرداب مانده نیلوفر !

رها شدن شده رویای هر شبم...حالا

چه فرق میکند آخر طناب یا خنجر؟!...

ببین که عاقبتم بی تو هیچ خواهد شد

بیا که باز نباشند چشم هامان تر

که باورم شود اینبار دست هامان نیز

رسیده اند به هم،آه...گوش شیطان کر

بیا و باز به تکرار شعر من برگرد

غزل غزل بنشین روی بهت این دفتر