آرامش همیشه ی من را بهم زدی

پروانه ات شدم که به حکم خدای درد

یک سرنوشت تلخ برایم رقم زدی

سودای پر کشیدن از این خاک پر هوس

از هرم هر نفس نفست داغ می خورم

اما دلم خوش است که هستی , همین و بس

از جاده های یک طرفه...از سکوت...غم

دارم درون ذهن خودم محو میشوم

"عاشق نبوده ای که ببینی چه میکشم"

تاریک مانده ام که ببارد خیال تو

با یک اشاره نور بباران به شعر من

"ای آفتاب آینه دار جمال تو "

لب هاش سایه روشن سیب نخست شد

آه ای خدا دوباره هوس آتشم زد و...

یک نامه ی سیاه به سمت تو پست شد !

آتش بزن... بدون لبش سر نمیکنم

خاکسترم کنی به خدا باز عاشقم

"من ترک عشق و شاهد و ساغر نمیکنم"

با من بخند...پاک کن از من غبار درد

برگرد تا به دست جنون اقتدا کنیم